Urodziła się 27 listopada 1952 roku we Wrocławiu. Tam osiedlili się jej rodzice – pochodząca z Piotrkowa Trybunalskiego matka, Anna Jerzmańska (z domu Madej) – paleontolożka, profesorka Uniwersytetu Wrocławskiego i urodzony w Sosnowcu Jerzy Jerzmański – geolog, specjalista od Sudetów. Wychowujące Stachniak mama i babcia – silne kobiety z pamięcią doświadczeń wojny, okupacji, przesiedlenia – były dla niej, jak wyznaje, wzorami kobiecości. Kochały ją, ale też wymagały, uczyły zaradności, zachęcały do podejmowania ryzyka. Szkołę średnią (IX LO im. Juliusza Słowackiego) Stachniak ukończyła we Wrocławiu i w 1971 roku zdała maturę. W tym samym roku rozpoczęła studia na filologii angielskiej w Uniwersytecie Wrocławskim. W okresie studiów przez rok doskonaliła umiejętności językowe w Londynie – mieszkała u angielskiej rodziny i chodziła do szkoły językowej. Po ukończeniu z wyróżnieniem studiów w 1977 roku rozpoczęła pracę na wrocławskiej anglistyce jako asystentka. Przygotowując rozprawą doktorską, wyjechała we wrześniu 1981 roku na stypendium na Uniwersytecie McGill w Montrealu. Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce, jak powiedziała w jednym z wywiadów: „ze stypendystki stałam się doktorantką i o powrocie już nie myślałam”. Doktorat poświęcony twórczości Stefana Themersona – The Positive Philosophy of Exile in Contemprorary Literatury; Stefan Themerson and his Fiction obroniła w 1988 roku na Wydziale Anglistyki McGill. W latach 1984-1986 pracowała też jako dziennikarka sekcji polskiej w Radio Canada International. W 1988 roku rozpoczęła pracę w Sheridan College w Oakvile w prowincji Ontario, gdzie do 2007 roku prowadziła zajęcia uczące pisania tekstów biznesowych i profesjonalnych, a także z literatury anglojęzycznej oraz komunikacji międzykulturowej. Zadebiutowała w 1994 roku opowiadaniem Marble Heroes opublikowanym w kanadyjskim czasopiśmie literackim „The Antigonish Review” (nr 98). Swoje umiejętności pisarskie Stachniak doskonaliła m.in. podczas letniej szkoły pisania w Humber Collage w Toronto. Jej pierwsza powieść, Necessary Lies, podobnie jak wszystkie następne, napisana po angielsku, uznana została za najlepszy kanadyjski debiut w roku 2000 (otrzymała Books in Canada First Novel Award). W Polsce Konieczne kłamstwa wydane zostały w 2004 roku. Kolejne opublikowane powieści to: Garden of Venus (Ogród Afrodyty), Dysonans, The Winter Palace (Katarzyna Wielka. Gra o władzę), Empress of the Night (Cesarzowa nocy. Historia Katarzyny Wielkiej), The Chosen Maiden (Bogini tańca) i The School of Mirrors (Szkoła luster). Wszystkie, z wyjątkiem Dysonansu, który zaistniał tylko na polskim rynku czytelniczym, ukazywały się najpierw w Kanadzie. Stachniak brała twórczy udział w polskich przekładach swoich książek, konsultując i autoryzując ostateczne wersje. Pisarka bowiem wciąż posługuje się – jak podkreśla jej tłumaczka, Ewa Rajewska – „wspaniałą polszczyzną”. Powieści Stachniak, poza Kanadą i Polską, wydane zostały też, odpowiednio, w: Niemczech, Włoszech, Portugali (w tych krajach są najlepiej reprezentowane) oraz Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Australii, Nowej Zelandii, Grecji, Ukrainie, Holandii, Czechach, Słowacji, Brazylii, Serbii, Rumunii, Turcji, Albanii i Chinach. Utwory i artykuły Stachniak, także naukowe (dotyczące literatury emigracyjnej) publikowane były w kanadyjskich, amerykańskich oraz polskich pismach, oprócz już wymienionego, m.in. w: „The Fiddlehead”, „Prairie Fire”, „Grain”, „Canadian Ethnic Studies”, „NWSA Journal”, „Toronto Star”, „Głosie Polskim”, „Związkowcu”, „Liście Oceanicznym”, „Zagadnieniach Rodzajów Literackich”, „Frazie”, „Odrze”, „Wyspie”, „Pomostach” oraz internetowym magazynie „Culture Avenue”.
Od 1991 do 1993 roku pisarka pełniła funkcję wiceprezeski Polskiego Funduszu Wydawniczego w Kanadzie.
Ewa Stachniak mieszka w Toronto z mężem (profesorem Wydziału Elektroniki i Informatyki w York University). Ma dorosłego syna, Szymona, odnoszącego sukcesy w branży IT.

Twórczość:
Powieści:
Necessary Lies, Dundurn Press, Toronto 2000, wyd. polskie: Konieczne kłamstwa, tłum. K. Bogucka-Krenz, Wydawnictwo Książkowe Twój Styl, Warszawa 2004.
Garden of Venus, HarperCollinsCanada, Toronto 2005, wyd. polskie: Ogród Afrodyty, tłum. autoryzowane B. Stokłosa, Świat Książki, Warszawa2005; wyd. II: Znak Literanova, Kraków 2013.
Dysonans, tłum. Autoryzowane A. Przedpełska-Trzeciakowska, Świat Książki, Warszawa 2009.
The Winter Palace, Doubleday Canada, Toronto 2012, wyd. polskie: Katarzyna Wielka. Gra o władzę, tłum. autoryzowane E. Rajewska, Znak Literanova, Kraków 2012.
The Empress of the Night, Doubleday Canada, Toronto 2014, wyd. polskie: Cesarzowa nocy. Historia Katarzyny Wielkiej, tłum. autoryzowane N. Dzierżawska, Między Słowami, Kraków 2014.
The Chosen Maiden, Doubleday Canada, Toronto 2017, wyd. polskie: Bogini tańca, tłum. autoryzowane N. Dzierżawska, Znak Literanova, Kraków 2017.
The School of Mirrors, Doubleday Canada, Toronto 2022, wyd. polskie: Szkoła luster, tłum. autoryzowane E. Rajewska, Znak Literanova, Kraków 2022.

Opowiadania:
Marble Heroes, „The Antigonish Review” 1994 nr 98, s. 89-94.
Fatherland, “The Fiddlehead” 1994 nr 182, s. 86-93.
Quarantine, „The Fiddlehead” 1997 nr 193, s. 61-69, przedr.: Kwarantanna, tłum. E. Wójcik-Leese, w: Zaraz wracam. Antologia, wybór, oprac., posłowie, M. Mizuro, W. Browarny,M. Hamkało, Centrum Kultury „Zamek”, Wrocław 2008, s. 157-170.
The Company of Women, „Prairie Fire” 1997-1998 vol. 18, nr 4, s. 83-91.
A Walk by the Credit River, „Grain” 1998 vol. 26, nr 2, s. 28-39; wyd. polskie: Spacer nad Credit River, przeł. K. Zarzecki, „Odra” 2003 nr 6, s. 56-64.
Have You Ever Seen a Fern Bloom?, „The Prairie Fire” 2000-2001 vol 21, nr 4, s. 22-31.
A Sign, „Fiddlehead” 2001 nr 209 s.100-107.

Publikacje naukowe (wybór):
The problem of personal relations in E. M. Forster's novels, „Zagadnienia Rodzajów Literackich” 1980 t. 23, nr 1 (44) s. 63-74.
Canadian Reflections – Images of Canada and Poland in the Polish Ethnic Press, „Canadian Ethnic Studies” 1991 nr 1, s. 40-57.
Imigracyjne refleksje o świecie literackim Stefana Themersona, „Sprawozdania Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Seria A, 1992 t. 46, s. 83-91.
Why Did We Not Become Feminist? Women in Poland. A personal essay, „NWSA Journal” 1995 t. 7, nr 3.
On Immigration and Identity: Becoming a Canadian Writer, Acta Universitatis Wratislaviensis nr 4131, Anglica Wratislaviensia 2022 t. LX, s. 271-282.

Członkostwo:
The Writers Union of Canada

Nagrody i odznaczenia:
Amazon.com/Books in Canada First Novel Award (2000).
Nagroda Fundacji Władysława i Nelli Turzańskich za lata 2011-2012 (2013)

Charakterystyka twórczości:
Ewa Stachniak publikuje w języku angielskim. Najpierw powstały w nim jej prace naukowe, w tym doktorat dotyczący twórczości Stefana Themersona, którego przykład zachęcał ją do pisania po angielsku, a następnie – utwory literackie. „Zaczęłam od opowiadań" – wspomina autorka. Od zapisów pierwszych lat obserwacji imigracyjnych, procesu odszukiwania siebie w innym języku. Pisałam o zagubieniu, o życiu w dwu- lub trójgłosie, polskim, angielskim i francuskim, gdzie obce słowa nabierają niespodziewanie znaczeń”. Powstanie pierwszej powieści – Konieczne kłamstwa – „odnajdywanie się w przekładzie”, poprzedziły studia pisarki nad historią Wrocławia, z którego pochodzi. Jego dzieje bowiem – przed-, po- i wojenne – wiążą się losami bohaterów tej powieści: Anny z Wrocławia (która w 1981 roku jako stypendystka przybywa na uniwersytet w Montrealu i pozostaje w tym mieście na stałe, porzucając męża, opozycjonistę solidarnościowego) oraz Williama (kompozytora, który jako dziecko opuścił z matką w 1945 roku Breslau i osiadł w Kanadzie). Opowiadając o miłości tych dwojga, Stachniak buduje wielowarstwową powieść, w której podejmuje złożoną problematykę moralną (dotyczącą m.in. szeroko rozumianej wierności, zdrady, odpowiedzialności), tożsamościową (w tym e/migracyjną) oraz historyczną (przywołuje karty z historii Polski i Niemiec powszechnie mało znane – nie tylko w czasie wydania książki, ale również obecnie, ćwierć wieku później – dramatyczne, wymagające wciąż jeszcze narodowego przepracowania).
W kolejnych utworach – powieściach historycznych – Stachniak, zainteresowana wiekami XVIII i XIX, w dalszym ciągu protagonistkami czyni kobiety, silne osobowości, w większości podobnie jak autorka, emigrantki, poszukujące swojego miejsca w świecie i społecznej hierarchii.
Taką kobietą jest bohaterka Ogrodu Afrodyty, Greczynka Zofia Glavani, córka ubogiego handlarza bydłem, z czasem – żona Stanisława Szczęsnego Potockiego, pożądana bywalczyni i ozdoba najznakomitszych dworów i salonów ówczesnej Europy. Stachniak wykorzystuje jako źródło informacji o jej niepospolitym losie m.in. Dzieje pięknej Bitynki Jerzego Łojka oraz Moje przelotne miłostki z piękną Bitynką Karola Boscampa-Lasopolskiego i jednocześnie z ich obrazem polemizuje. Swobodnie podąża za swoją wyobraźnią i dostrzega w Zofii, jak pisze, „przede wszystkim kobietę, która odmówiła zgody na przypisany jej los […], swoją urodą i inteligencją podbiła patriarchalny świat, w którym mogła liczyć tylko na siebie”. Narracja Ogrodu Afrodyty (powieść podzielona jest na drobne rozdziały) ukazuje dzieje protagonistki dwutorowo: od stambulskiego dzieciństwa poprzez lata burzliwej kariery oraz jej ostatnich tygodni przed śmiercią, kiedy to ciężko chora, rozlicza się z życiem. Tłem utworu są dramatyczne wydarzenia polskiej historii przełomu XVIII i XIX wieku.
W tej i kolejnych powieściach Stachniak, zgodnie z feministycznymi tendencjami, oddaje swoim bohaterkom głos, uwzględnia ich perspektywę, wydobywa z cienia, herstory dopełnia historię. Niesie to także komercyjny sukces – powieści, szczególnie Katarzyna Wielka. Gra o władzę i Cesarzowa nocy. Historia Katarzyny Wielkiej stały się światowymi bestsellerami. Pierwsza z nich opowiada chronologicznie o losach urodzonej w Szczecinie pruskiej księżniczki Zofii Anhalt-Zerbst, późniejszej cesarzowej Rosji: od jej przybycia do Sankt Petersburga w 1743 roku jako kandydatka na żonę Piotra, następcy rosyjskiego tronu do śmierci potężnej monarchini w roku 1796. Narratorką jest dwórka Warwara, pochodząca z Polski powiernica Katarzyny. Jej oczami – również niebanalnej kobiety, przenikającej tajemnice i intrygi dworskie – patrzymy na carycę, jej rodzinę, bliższe i dalsze otoczenie, w tym na jej poprzedniczkę, Elżbietę. Stachniak portretuje oblicze oficjalne i prywatne Katarzyny. Tak kreowany obraz wyłania się również z drugiej, wydanej 2 lata później opowieści o carycy, tym razem u kresu, w agonii spoglądającej na swoje życie. Pierwszoosobowa narracja meandrująca miedzy wspomnieniami, pozwala czytającym zbliżyć się do tej postaci, której złożoność ukazują obie powieści.
Skrupulatne kwerendy archiwalne, zapoznawanie się z literaturą źródłową w tym egodokumentami i opracowaniami historyków, także najnowszymi, wyprawy do opisywanych miejsc to niezbędny dla Stachniak etap przygotowań (autorka w posłowiach zwięźle informuje o swoim warsztacie). Ale, co mocno podkreśla, jest powieściopisarką, nie historyczką, nie czuje się zobowiązana do „prostowania historii”, uznaje prawo do własnej interpretacji zdarzeń. Jej powieści historyczne – bliskie również powieściom biograficznym lub inspirowanym biografią – stanowią, jak pisze: „literacki splot faktów, fikcji i wyobraźni”. Można je uznać za „rewindykacyjne, nie są natomiast eksperymentatorskie. […] Pisarka nie wychodzi poza istniejące konwencje opowiadania o dziejach […]” (M. Zatorska).
Dysonans i Bogini tańca, z racji doboru bohaterów, wpisują się również w kontekst powieści o artyście/tce. Dysonans opowiada o trójkącie, który tworzą: Zygmunt Krasiński, jego muza i kochanka Delfina Potocka oraz żona Eliza z Branickich. Ukazuje obraz romantycznego twórcy – poety miotanego namiętnością, skupionego na swoich wizjach, ograniczeniach, rozterkach i pragnieniach w miłosnej relacji z Delfiną – niespełnioną artystką, obdarzoną pianistycznym oraz wokalnym talentem (w tle pojawia się też wątek zaprzyjaźnionego z bohaterami Szopena, jego muzycznego kunsztu) oraz portretuje żonę wieszcza – kobietę samotną w trudnej, ale świadomie wybranej roli, uosabiającej i przezwyciężającej model kobiecego oddania twórcy oraz wzorzec Matki Polki. Autorka zarysowuje również atmosferę życia w  „niezwyczajnych czasach” Wielkiej Emigracji, a konkretnie – polskiej arystokracji we Francji. W zakończeniu powieści pojawiają się gorzkie refleksje bohaterów, wywołane wieściami napływającymi z kraju o rzezi galicyjskiej z 1846 roku. Utwór wiele zawdzięcza, jak wyjawia pisarka, inspirującym ją listom Krasińskiego do Potockiej i równie bogatej korespondencji Elizy Krasińskiej.
Powieść Bogini tańca kreuje obraz Bronisławy Niżyńskiej – „Wybranej” (w jej zakończeniu czytamy: „Wybrana […] to wojowniczka, nie konający łabędź. Wybrana tańczy po to, by życie znów było możliwe”) – od wczesnego dzieciństwa do 1939 roku, kiedy opuściła wojenny Londyn i wsiadła na statek płynący do Ameryki. Pierwszoosobowa narracja (formalnie urozmaicona fragmentami stylizowanymi na dziennik artystki) ukazuje tę tancerkę baletu klasycznego, prekursorkę baletu nowoczesnego i choreografkę, w relacjach z rodziną – rodzicami, polskimi tancerzami rosyjskiego baletu oraz braćmi. Szczególnie akcentuje silną i skomplikowaną więź z wybitnie utalentowanym, sławnym Wacławem. Utwór portretuje Niżyńską na tle znakomitych artystów i wizjonerów sztuki XX w. (m.in. S. Diagilewa, S. Rachmaninowa, I. Duncan, A. Ekster, J. Cocteau, P. Bonnarda, F. Szalapina, I. Strawińskiego, M. Reinhardta), z którymi dane jej było pracować, czy choćby ich poznać i podziwiać. Opis drogi zawodowej tancerki – pracowitej, skromnej, mimo tragicznych przeżyć zdeterminowanej w realizacji swojej pasji, dzielącej się nią zarówno z widzami światowych scen, jak i uczniami szkół baletowych, które tworzyła – płynnie splata się z opowieścią o wpisanej w wielką historię (I wojnę i rewolucję) codzienności. Codzienności najpierw domu rodzinnego, a następnie kolejnych przestrzeni tworzonych przez dorosłą już Bronisławę: żonę, matkę i córkę, głęboko związaną ze swoją rodzicielką aż do końca jej dni.
Więź między matką i dzieckiem to zresztą stały motyw wszystkich powieści Stachniak – zawsze ważny, interesująco realizowany. Podejmuje go pisarka w prozie Szkoła luster, swoim ostatnim jak dotąd utworze. Opowiada on o losach fikcyjnych bohaterek: Veronique i jej córki Marie-Louise, które osadza pod koniec XVIII wieku w Paryżu. Piękna Veronigue, ofiara stosunków społecznych, jest przez krótki czas rezydentką Parku Jeleni w Wersalu, w którym zaufani dworzaninie Ludwika XV pod czujnym okiem madame de Pompadour przygotowywali nastoletnie dziewczęta z ludu na kochanki króla. Ojcem córki Veronique, odebranej matce tuż po urodzeniu i oddanej na wychowanie wynajętym ludziom, jest król Francji. Portret monarchy – jego rodziny, zwyczajów, dworu – Stachniak zderza z obrazem życia niższych warstw. W tle głównego wątku, psychologicznie pogłębionej opowieści o dwóch pokoleniach kobiet, pojawiają się obrazy i echa rewolucji. Utwór ten – podobnie jak wcześniejsze – starannie oddaje historyczne realia i detale codziennego życia. Tworzy też literacki obraz autentycznej postaci i dzieła Angélique du Coudray – Królewskiej Akuszerki, która przez ponad ćwierć wieku z oddaniem uczyła położnictwa francuskie wieśniaczki.

Bibliografia przedmiotowa [wybór]:
Archiwa, słowniki:
Hasło: Ewa Stachniak, w: Kto jest kim w Polonii kanadyjskiej. Słownik biograficzny, red. M. Czyżycka i in. (koordynator całości T. Piwowarek), wyd. 2 (poprawione i poszerzone), KTO Publishing, Inc., Toronto 1993, s. 258-259.
Monografie, artykuły, recenzje:
Antczak J., „Born in Wrocław”. Powieść Ewy Stachniak debiutem w Kanadzie, „Słowo Polskie” 2001 nr 228, s. 13.
Bagłajewski A., Rewizje romantyczne w prozie najnowszej, w: tenże, Obecność romantyzmu, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2015; pierwodr.: „Pamiętnik Literacki” 2012 nr 1, s. 147-186.
Banaszkiewicz M., Cesarzowa nocy [rec.], „Nowa Europa Wschodnia” 2015 nr 2, s. 162-164.
Branach-Kallas A., Necessary Lies [rec.], „Przegląd Polonijny” 2003 z. 1, s. 135-136.
Cybulska M.E., Miasto, „Fraza” 2006 nr 3 (53), s. 286-288.
Dasko H., Polska literatura, obcy język, „Gazeta Wyborcza” 2007 nr 126, s. 16.
Drewnak D., Educating Canadians: Polish history in Eva Stachniak's novels, „TransCanadiana: Polish journal of Canadian studies” 2010 nr 3, s. 33-46.
Drewnak D., Multicultural Poland as discovered from the canadian perspective of a polish émigré – Eva Stachniak's Necessary Lies, w: Place and memory in Canada: global perspectives = Lieu et mémoire au Canada: perspectives globales, red, M. Paluszkiewicz-Misiaczek, A. Reczyńska, A. Śpiewak, Zakład Kanady Instytutu Amerykanistyki i Studiów Polonijnych Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Polska Akademia Umiejętności, Polskie Towarzystwo Badań Kanadyjskich, Kraków 2005, s. 97-106.
Dunikowska M., Jak właściwie kochali romantycy?, „Pamiętnik Literacki” (Londyn) 2010 t. 39, s. 71-76.
Grossman E., Kategoria polskości w formacie transkulturowym na przykładzie prozy Evy Stachniak i Lisy Appignanesi, w: Literatura polska w świecie, t. 4: Oblicza światowości, red. R. Cudak, Wydawnictwo Gnome, Katowice 2012, s. 363-371
Jentys M., Fikcja i pamięć. O Ewie Stachniak, pisarce z Toronto, „Twórczość” 2006 nr 1, s. 123-128.
Jentys M., Pamięć, historia, fikcja, „Migotania. Przejaśnienia” 2007 nr 3, s. 16-17.
Karwowska B., „Konieczne kłamstwa” Ewy Stachniak – refleksja o literackim mediowaniu tożsamości emigrantki, w: Literatura polska w Kanadzie. Studia i szkice, red. B. Szałasta-Rogowska, Katowice 2010, s. 307-315.
Karwowska B., Romantyczny trójkąt miłosny, „Fraza” 2011 nr 1 (71), s. 312-314.
Karwowska B., Współczesna kobieca e/migracyjna opowieść. Mechanizm zacierania granic między tekstem a rzeczywistością. Na przykładzie „Koniecznych kłamstw” Ewy Stachniak, w: Narracje na końcu (wielkich) narracji. Kolekcje, obiekty, symulakra, red. H. Gosk, A. Zieniewicz, Dom Wydawniczy Elipsa, Warszawa 2007, s. 357-373; pierwodr.: Współczesna kobieca e/migracyjna opowieść. Na przykładzie „Koniecznych kłamstw” Ewy Stachniak, „Ruch Literacki” 2006 z. 6, s. 627-637.
Maciąg K., Zofia i Delfina Potockie w kresowym krajobrazie (na podstawie powieści Ewy Stachniak), w: Dyskursy pogranicza. Wektory literatury, red. J. Pasterska, Z. Ożóg, Rzeszów 2019, s. 286-296.
Małecki Z., Saga dwóch miast, „Odra” 2001 nr 12, s. 82-85.
Nowacka E., Ogród Afrodyty, „Nowe Książki” 2007 nr 9, s. 66.
Orski M., Damy z kulis historii, „Tygodnik Powszechny” 2010 nr 4, s. 135-138.
Orski M., Ironia losu, „Nowe Książki” 2005 nr 5, s. 56.
Szybowicz E., Czy to zła kobieta była, „Gazeta Wyborcza” 2013 nr 127, s. 13.
Szymaniak W.J., Wielojęzyczność kodu literackiego w powieści Necessary Lies Ewy Stachniak, „Orbis Linguarum. Legnickie Rozprawy Filologiczne” 2005 vol. 28, s. 175-182.
Wolski J., Emigracja jako zderzenie wartości kulturowych. Proza Ewy Stachniak, w: Proza polska na obczyźnie. Problemy – Dyskursy – Uzupełnienia, t. 2, red. Z. Andres, J. Pasterski, A. Wal, Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, Rzeszów 2007, s. 314-322; pierwodruk: Proza Ewy Stachniak, „Fraza” 2006 nr 3(16), s. 37-42
Wójcicka Z., Zwyczajna niezwyczajność Chopina, „Pogranicza” 2010 nr 3, s. 87-90.
Zatorska M., „Było im przez moment dobrze”. Panowie i słudzy w powieściach historycznych „Szkoła luster” Ewy Stachniak i „Rozkosze nocy, czyli ostatnia podróż Jana hr. Potockiego” Tomasza Jurasza, w: Obszary Polonistyki 7.(De)konstruowanie męskości. (De)mitologizacje i (de)heroizacje męskości w literaturze, kulturze i języku, red. K. Matuszko. M. Głos,
K. Maciąg, B. Drozd, Wydawnictwo Uniwersytetu Rzeszowskiego, Rzeszów 2024, s. 41-50.
Zatorska M., Skąd jesteś? Uwagi o powieściach historycznych Ewy Stachniak, w: Powrześniowa emigracja niepodległościowa na mapie kultury nie tylko polskiej: Paryż, Londyn, Monachium, Nowy Jork, t. 3, Wybitne postaci kobiece, red. A. Janicka,
E. Rogalewska, V. Wejs-Milewska, Instytut Pamięci Narodowej, Uniwersytet w Białymstoku, Białystok – Warszawa 2021, s. 563-574.
Zatorska M., Wybrana. O powieści „Bogini tańca” Ewy Stachniak, „Tematy i Konteksty” 2018 nr 8 (13), s. 185-193.
Zyman E., Lot ptaka i ciężar kamienia, „Przegląd Polski”, 9 lipca 2010, s. 6.

Strony www:
Ewa Stachniak, https://ewastachniak.com/
Zatorska M., „Przeglądanie się w lustrze przeszłości”. Powieści historyczne Ewy Stachniak w: Polska proza historyczna kobiet po 2000 roku (niepublikowana rozprawa doktorska), https://repozytorium.ur.edu.pl/items/f6dcbc00-3a26-4229-b8d8-9653c9d923c7/full

Autorka hasła: Agata Paliwoda